ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΠΕΛΑ-ΤΣΑΟΥΣΗ

Δύο αδέλφια, εκλεκτά τέκνα του χωριού μας και του συλλόγου μας, έφυγαν. Απόγονοι μιας λαμπρής οικογένειας, του αείμνηστου δάσκαλου μπαρμπα-Τασιού Τσόπελα και της ενάρετης και αξέχαστης θειά Σοφίας.

Οκτώ παιδιά, αγόρια και κορίτσια, απαριθμούσε η οικογένεια, το ένα καλύτερο απ’ το άλλο. Ποιός θα ξεχάσει την Αλεξάνδρα με το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη;

Η Αλεξάνδρα προσελήφθη στο Mετοχικό Tαμείο Πολιτικών Yπαλλήλων και από την πρώτη στιγμή, γοήτευσε τους συναδέλφους της με την άψογη συμπεριφορά της προς όλους. Τη χαρακτήριζε η ευγένεια και η προθυμία για εξυπηρέτηση. Εκεί γνώρισε τον αγαπημένο της Απόστολο, διευθυντή του ταμείου και έζησαν μαζί αγαπημένοι για πολλά χρόνια.

Η Αλεξάνδρα έφυγε από κοντά μας και πριν περάσουν σαράντα μέρες απ’ το θάνατό της, την ακολούθησε ο μικρότερος των αγοριών ο Λάμπης, μετά από δύο αλλεπάλληλα εγκεφαλικά, αφήνοντας πίσω του την αγαπημένη του σύζυγο Βούλα.

Ο Λάμπης ήταν χημικός με ειδίκευση στην οινοποιία. Πράος, ήρεμος, ευγενής, ήταν πολύ αγαπητός σε φίλους και συγγενείς.

ΟΛάμπης και η Αλεξάνδρα πάντα στάθηκαν δίπλα στο σύλλογο. Και οι δυό τους βοηθούσαν με κάθε τρόπο από την εποχή ιδιαιτέρως που ήταν πρόεδρος ο αείμνηστος γαμπρός τους, Παναγιώτης Παυλούρος, μέχρι σήμερα.

Κατέληξαν να ενταφιασθούν στον τάφο των γονιών τους στο Μοναστήρι της Ζούρτσας.

Στις δύο αδελφές τους τη Μαρία και τη Φούλα και τις νύφες τους Νίνα και Ντινούλα, εκφράζουμε τα συλληπητήριά μας και ευχόμαστε να είναι ελαφρύ το χώμα της Ζουρτσάνικης γης που τους σκέπασε.

Γιάννης Ζαριφόπουλος

ΔHMHTPA ΓIAKOYMOΠOYΛOY

Την περίοδο αυτή της Σαρακοστής και ιδιαίτερα την εβδομάδα που αποκορυφώνεται η τιμή όλων των Χριστιανών προς την Μητέρα του Κυρίου μας με την ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου και την μεγάλη Εορτή του Ευαγγελισμού, η θέληση του θεού σε κάλεσε αγαπημένη μου αδελφή Δήμητρα στο περιβόλι της αιωνιότητας.

Είναι αλήθεια και το πίστευες και εσύ πως ο θάνατος δεν είναι παρά η αρχή της αιώνιας ζωής και αυτή ακριβώς η αλήθεια μετριάζει τη θλίψη όλων μας δια τον προσωρινό αποχωρισμό μας.

Η ψυχή σου στάθηκε τόσο ψηλά στην πρόσκαιρη επίγεια ζωή, ήταν καθόλα έτοιμη να ζήσει την αιώνια ζωή, την αληθινή ζωή. Αγαπημένη μου αδελφή, αξέχαστη Δήμητρα, θα ’ταν δύσκολο να εκφράσει κανείς την απέραντη καλοσύνη σου, το μεγαλείο της ψυχής σου, τον αγνό και αδαμάντινο χαρακτήρα σου, την υπομονή και καρτερικότητά σου. Στην οικογένειά σου διακρίθηκες και έγινες υπόδειγμα με την πίστη και την αφοσίωσή σου στον αείμνηστο σύζυγό σου και την μεγάλη σου στοργή και αγάπη στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου, που δέχτηκαν κι αυτά το χτύπημα του πόνου. Θα συνοδεύονται όμως πάντοτε από την ευχή σου και θα σας ενώνει πλέον η προσευχή. Επεδείκνυες πάντοτε καλοσύνη, αγάπη, συμπάθεια και ενδιαφέρον εκτός από τα συγγενικά σου πρόσωπα σε κάθε άνθρωπο που πονούσε και αντιμετώπιζε οποιαδήποτε ανάγκη. Πορεύσου εν ειρήνη αλησμόνητη Δήμητρα.

Ας δώσει ο Κύριος στα παιδιά σου, στα εγγόνια σου και στους συγγενείς σου άφθονο το βάλσαμο της Θείας παρηγοριάς. Η μνήμη σου ας είναι αιώνια.

Ο αδελφός σου Αναστάσιος Μπιρπανάγος

ΝΤΙΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΛΕΝΤΟΣ

(Γράφει ο Νίκος Ανδρέα Παπανδρέου, συνταξιούχος δάσκαλος).

Στις 15 Μάρτη 2007 πέθανε σε ηλικία 85 ετών στην Αθήνα, όπου έμενε με την οικογένειά του από το 1975, ο Ντίνος Βασιλείου Κλέντος, συνταξιούχος ταχυδρομικός υπάλληλος και ετάφη στη γενέτειρά του, τη Νέα Φιγαλεία.

Ο Ντίνος, το δεύτερο από τα τρία παιδιά του μπάρμπα-Βασίλη και της θεια-Δημήτρως Κλέντου, γεννήθηκε στη Νέα Φιγαλεία το 1922. Τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο και το Σχολαρχείο του χωριού μας και το έτος 1939, σε ηλικία μόλις 17 ετών, διορίστηκε διανομέας στο Ταχυδρομείο Νέας Φιγαλείας. Στη θέση αυτή υπηρέτησε όλα τα χρόνια της υπαλληλικής του σταδιοδρομίας μέχρι το 1971, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε σε ηλικία 49 ετών.

Παντρεύτηκε τη Σεβαστή Δημοσθενίδη, δασκάλα, κόρη της θεια-Φωτεινής και του μπάρμπα-Γιώργη, και απέκτησαν δυο παιδιά: το Βασίλη, πτυχιούχο ΤΕΙ Αθήνας ―υπάλληλο στην ΕΥΔΑΠ και τη Δήμητρα, διπλωματούχο τοπογράφο μηχανικό Μετσοβείου Πολυτεχνείου― υπάλληλο στο Δήμο Καματερού Αττικής.

Ο Ντίνος στο πέρασμά του από τη ζωή διακρίθηκε, αφήνοντας μνήμη αγαθή ως οικογενειάρχης, ως δημόσιος υπάλληλος, ως άνθρωπος γενικότερα.

Με τη γυναίκα του, την αγαπημένη του Σεβαστή, δημιούργησαν οικογένεια και έδωσαν καλή ανατροφή και μόρφωση στα παιδιά τους στα πλαίσια των ελληνοχριστιανικών αρχών. Τίμησαν και πρόσεξαν με σεβασμό και αγάπη τους ηλικιωμένους γονείς τους. Απέκτησαν πολλά με την εργασία τους και την προγραμματισμένη ζωή τους.

Ο Ντίνος ήταν κοινωνικός άνθρωπος, φιλήσυχος και ανεξίκακος, ευγενικός στους τρόπους και τη συμπεριφορά. Σεβόταν τον πλησίον του και βοηθούσε τον συνάνθρωπόν του, κερδίζοντας το ενδιαφέρον και την εκτίμηση όλων. Χωρίς υπερβολή, στη ζωή του είχε μόνο φίλους.

Στο Ταχυδρομείο, με την τριπλή του αρχική λειτουργία: (Ταχυδρομείο-Τηλεγραφείο-Τηλεφωνείο=Τ.Τ.Τ.), ο Ντίνος υπήρξε συνειδητός και υπεύθυνος δημόσιος υπάλληλος. Είχε την τύχη να έχει για πολλά χρόνια προϊστάμενο στην υπηρεσία του τον αείμνηστο Ηρακλή Παπαγεωργίου και υιοθέτησε στην πράξη πολλές από τις αρχές και τις αξίες εκείνου.

Ο Ντίνος ως διανομέας, σε μια πολυτάραχη εποχή: (πόλεμοι, κατοχή, εμφύλιος), που η αλληλογραφία ήταν σχεδόν ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας των ανθρώπων με τους ξενιτεμένους τους, συνδεόταν ψυχικά με τους συντοπίτες του, γιατί ήταν ο κομιστής ευχάριστων και δυσάρεστων ειδήσεων. Πάνω απ’ όλα είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου γιατί ήταν εχέμυθος, ιδιαίτερα στα θέματα τα σχετιζόμενα με την υπηρεσία του. Έμεινε μακριά από τα πολιτικά πάθη και τα μίση της εποχής και δεν έδωσε το δικαίωμα σε πολιτικούς παράγοντες να εκμεταλλευτούν τη θέση του.

Το Ντίνο τον γνώρισα καλά και εκτίμησα το χαρακτήρα του κατά τη δεκάχρονη συνεργασία μου με τη γυναίκα του τη Σεβαστή, στο Δημοτικό Σχολείο Λεπρέου. Ελάχιστο δείγμα αυτής της εκτίμησης είναι και τούτη η αναφορά στη μνήμη του.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετώπισε ανώδυνα στο σπίτι του, έχοντας πολύτιμο βοηθό και συμπαραστάτη τη γυναίκα του καθώς και τα παιδιά του.

Αξέχαστε Ντίνο, εκφράζοντας τα θερμά μου συλληπητήρια στη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, την αδελφή σου και όλους τους συγγενείς, εύχομαι να ’ναι ελαφρύ το χώρα της γενέθλιας γης που θα σε σκεπάζει στον αιώνιο ύπνο σου, κοντά στους γονείς σου στο κοιμητήρι τ’ Αι Λιά.

Αιωνία σου η μνήμη.